جنبش فکری هنری سنما انقلاب
مهرناز گلچین فر

در همان ابتدای پیدایش سینما، در مقابل هجمه اخلاقی، تعداد زیادی ازقانون گذاران ایالتی شروع به تدوین قوانینی برای محدود کردن پخش تصاویر  غیر اخلاقی در ایالت هایشان کردند ...

تاریخچه ی سانسور در سینمای آمریکا

با آغاز نمایش اولین فیلم ها و محبوب شدنش در میان مرد، بحث هایی بین مسئولین کلیسا و بین خود مردم شکل گرفت که نشان دهنده ی نگرانی آنها از لحن اخلاقی بود که محتوای فیلم ها داشتند. این نگرانی کاملا به جا بود. کم کم این سوال مطرح شد که آیا صنعت سینما از نظر اخلاقی برای کنترل محتوای تولیدات خودش مناسب است یا نه.

چرا که بر خلاف نمایش ها و تئاتر های سنتی که به طور زنده در مقابل بینندگانشان اجرا میشدند،فیلم ها دور از حضور بینندگانشان ساخته میشدند و همین واقعیت باعث میشد تهیه کنندگان فیلم ها با محدودیت های کارگردانان و بازیگران تئاتر های نمایشی زنده مواجه نباشند.به همین دلیل خیلی از پروژه های فیلم دارای صحنه های غیر اخلاقی و تحریک کننده بودند.

در مقابل این هجمه اخلاقی، تعداد زیادی ازقانون گذاران ایالتی شروع به تدوین قوانینی برای محدود کردن پخش این تصاویر در ایالت هایشان کردند.اولین قانون سانسور فیلم در آمریکا مربوط به حکم سال 1897 ایالت مین[1] بود که نمایش فیلم های مشت زنی را ممنوع میکرد.[2]مین این حکم را برای جلوگیری از نمایش مسابقه  قهرمانی سنگین وزن مشت زنی بین جیمز جی کوربت و رابرت فیتز سیمونز تصویب کرده بود.برخی دیگر از ایالت ها هم به دنبال مین این کار را انجام دادند.

در اوایل 1909 موسسه ی مردم در نیویورک ، هیئت سانسور فیلم نیویورک را تاسیس کرد.این هیئت خیلی سریع نفوذی فراتر از شهر نیویورک بدست آورد، به طوری که بیشتر تهیه کنندگان فیلم همه ی فیلم هایشان را در این هیئت ثبت میکردند و بدون تایید آن به انتشار آن اقدام نمی کردند.با گذر زمان و وسیع شدن دامنه ی فعالیتها ،این هیئت نام خود را به "هیئت ملی سانسور"[3] تغییر داد و سپس در سال 1915 نیز دوباره به نام "هیئت ملی باز بینی"[4] تغییر نام داد.ایجاد این هیئت برای سانسور غیر دولتی فیلم ،اولین تلاش رسمی صنعت فیلم برای جلوگیری از تصویب قانون دولتی برای سانسور فیلم ها  بود.

با وجود این تلاش ها در سال1914 سه لایحه به کنگره ی ملی آمریکا برده شد که پیگیر ثبت کمیسیونی فدرال برای سانسور فیلم بودند.به عبارت دیگر هر لایحه به دنبال ثبت این موضوع بود که " کپی رایت برای فیلمهایی که اخیرا گواهی نامه و مهر کمیسیون را دریافت نکرده اند نباید صادر شود ".با این که هیچ کدام از این لوایح قانون نشدند،بازتابی از نگرانی های عمومی مردم درباره ی چگونگی کیفیت، ادب ، نزاکت و مسائل اخلاقی در فیلم هایی بود که در هالیوود تولید می شدند.

گروه های پرقدرت دینی و مراجع ذی ربط در بسیاری از ایالت ها، وقتی دیدند هیچ قانون فدرالی برای بررسی محتوای فیلم ها تصویب نشد شروع به اعتراض کردند.این اعتراض ها منجر به تصویب قانون سانسور ایالتی تصاویر متحرک  در سال1915 بوسیله ی دادگاه عالی ایالات متحده آمریکا شد.بعد از تصویب این قانون، هفت ایالت و تعداد بسیاری از شهرها و شهرستان ها با تاسیس هیئت های سانسورفیلم ، آن را به اجرا کردند.

در سال 1915 دادگاه عالی آمریکا در مورد "شرکت مشترک فیلم در مقابل کمیسیون صنعتی اوهایو"[5] چنین حکم داد که : فیلم های سینمایی صرفا تجارت هستد و نه یک هنر، بنابر این با متمم اول قانون اساسی[6] پوشش داده نمی شوند.داستان از این قرار بود که در سال 1913 دولت ایالتی اوهایو قانونی تحت عنوان"کمیسیون صنعتی اوهایو" را برای تشکیل هیئت سانسور ایالت اوهایو تصویب کرد .وظیفه ی این هیئت، بازبینی و بررسی کیفیت فیلم هایی بود که قرار بود در این ایالت نمایش داده شوند.فیلم ها در این ایالت بدون گرفتن مجوز و تایید این هیئت قابل پخش نبودند.هیئت برای بررسی فیلم ها هزینه ای را دریافت می کرد و مجاز بود برای هر کسی که فیلمی را بدون تایید آنها پخش میکرد حکم دستگیری صادر کند.شرکت مشترک فیلم در برابر این قانون به استناد قانون حق آزادی بیان ایالت اوهایو دردادگاه عالی آمریکا طرح مساله کرد.دادگاه عالی آمریکا در این مورد چنین حکم کرد که قانون حفاظت از حق آزادی بیان اوهایو که تا حد زیادی شبیه اولین متمم قانون اساسی آمریکا بود،در مورد تصاویر متحرک صدق نمیکند.رای دادگاه این بود:..نمایش تصاویر متحرک یک تجارت است، ساده و خالص، و اصولا برای کسب سود انجام میشود.نمی شود قانون ایالتی حق آزادی بیان اوهایو را شامل آن در نظر گرفت و از این پس نیز در نظر گرفته نخواهد شد... دادگاه بیان کرد: «ما نمی توانیم موضوع سانسور فیلم ها را  نقص قانون حکومتی  آزادی بیان بدانیم.دادگاه ادامه داد در خیلی از موارد قبلی مانند اخذ مجوز برای نمایش تئاتر از مراکز دولتی هم موضوع  نقص آزادی بیان مطرح نشده است».این تصمیم تا سال1952پا برجا بود ولی در این سال، مورد جوزف بورستین INC. در برابر ویلسون باعث شد دادگاه عالی آمریکا حکم قبلی خود را لغو کند.

 

در طی دهه 1920 فشار برای سانسور فیلم ها در حال افزایش بود.تنها در سال1922، بیست و دو نفر از قانون گذاران ایالتی لوایحی را برای سانسور ایالتی و محلی  در نظر گرفتند.

اعتراض عمومی به بی اخلاقی در هالیوود و فیلم هایش به خوبی با افزایش تعداد ایالت هایی که خواهان هیئت سانسور محلی بودند درک میشد و منجر به این شد که استادیو های فیلم سازی از احتمال تصویب قانون دولتی سانسور احساس خطر کنند؛ به همین خاطر در سال 1922 انجمن تولید کنندگان و توزیع کنندگان تصاویر متحرک آمریکا[7] را  بوجود آوردند که سازمانی برای تجارت صنعتی فیلم و لابی کردن بود.

ویل اچ هیس[8] به عنوان اولین رئیس تهیه کنندگان و توزیع کنندگان تصاویر متحرک آمریکا(MPPDA) در سال 1922 انتخاب شد و تا زمان بازنشستگی اش در سال 1945 در این سمت باقی ماند.او پیش تر مدیر مبارزات انتخاباتی وارن جی هاردینگ برای انتخابات ریاست جمهوری سال1920آمریکا بود که منجر به موفقیت شد و سپس باعث شد هیس بعد از آن به مدت یک سال  رئیس اداره ی پست آمریکاشود. ولی او از این پست کناره گیری کرد تا اولین  رئیس انجمن تهیه کنندگان و توزیع کنندگان تصاویر متحرک باشد. هیس شغل جدیدش را با حقوق سالانه 100هزار دلار از تاریخ ششم مارس 1922 آغاز کرد.استخدام او برای پاک کردن تصویر تیره هالیوود، خدعه ای برای فریب مردم بود. چرا که او به خاطر محافظه کار بودنش فردی معتبر بود. بعلاوه  هیس هم خواننده ی مذهبی پروتستان و هم رئیس سابق حزب جمهوری خواه بود.

او به عنوان رئیس انجمن تهیه کنندگان و توزیع کنندگان فیلم تلاش کرد جلو تاسیس نهادی برای سانسور دولتی فیلم را بگیرد.در واقع هدف این انجمن، بازسازی تصویر صنعت فیلم سازی بعد از رسوایی اخلاقی بود که منجر به تجاوز و قتل ویرجینیا ریپ [9]مدل و بازیگر سینما شد . در این جریان روسکو آرباکل یا فتی[10] که یک کارگردان، کمدین و فیلم ساز بود در مظان اتهام قرار گرفت .در این میان تماس هایی در حال رشدی از گروه های مذهبی آمریکا برای سانسور اتحادیه ای فیلم ها دریافت میشد.

مسئولیت اصلی هیس این بود که به منظور کاهش تاثیر مالی تدوین و کات خوردن های فیلم ها،مسئولین ایالت ها را متقاعد کند که فیلم های خاص را با صراحت و به طور قاطع ممنوع نکنند.در آن زمان ،استادیو ها توسط قوانین ایالتی ملزم بودند برای هر فوت از فیلم که به منظور سانسور برداشته میشود و هر عنوانی که ویرایش میشود مبلغی به هیئت سانسور بپردازند. بعلاوه استادیو ها مجبور بودند هزینه های تکثیر و توزیع نسخه های سانسور شده فیلم برای آن ایالت یا ایالت هایی که با تصمیمات ویژه ی هیئت سانسورایالتی شان به توافق رسیده بودند را نیز بپردازند.

هیس تلاش کرد تا  با مذاکره با استادیو های مختلف به  راه حلی دست پیدا کند که فیلم هایی ساخته شوند که کم تر کات بخورند و سانسور شوند و به این ترتیب هزینه های استادیو ها را کاهش دهد(و به طور کلی صنعت تصویر را بهبود بخشد).

هر هیئت سانسور در هر ایالت استاندارهای خودش را داشت .این استانداردها رازگونه بودند و هیس مجبوربود دریابد هر هیئت سانسور چه چیزهای را مد نظر دارد و چه چیزهایی از نظر آنها مجاز نیست.هیس برای ممانعت از سانسور پس از تولید و توسط افرادی خارج از هالیوود، شروع به

" خودتنظیمی یا خود سانسوری"[11] کرد. در سال 1927 هیس لیستی از موضوعات ممنوعه را بر اساس تجربه ای که از هیئت های مختلف سانسور ایالتی کسب کرده بود، تهیه کرد.او فکر میکرد استادیو های هالیوود به اندازه ی کافی عاقل هستند که این لیست را رعایت کنند.او این لیست را "Furmola" نامید که در هالیوود به عنوان لیست" نباید ها و مراقب باش ها " مشهور شد.

ظهور تالکین پیکچرز در سال 1927 منجر به درک نیاز بیشتر به اعمال فشار شد.مارتین کوییگلی[12] ناشر  روزنامه تجارت تصاویر متحرک[13]، شروع به لابی کردن برای ایجاد یک کد سانسور گسترده تر کرد که نه تنها در برگیرنده لیست آنچه که برای فیلم ها نامناسب است بود، بلکه شامل سیستم اخلاقی بود که  می توانست به ترویج یک منش معنوی بر پایه تئولوژی کاتولیک کمک کند.او پدر دانیل لرد[14] را که کشیشی یسوعی و استاد دانشگاه سنت لوئیس بود استخدام کرد تا چنین کدی را بنویسد. برای چند ماه در سال1929 مارتین کویگلی، جوزف برین، پدر دانیل ، پدر فیتس جرج دینن و پدر ویلفرد پارسونس(سردبیر نشریه کاتولیک آمریکا) درباره ی شرایط مطلوب و مناسب کدی قوی تر و جدید تر برای  مدل رفتار در فیلم ها بحث کردند.به لطف کاردینال جرج دبلیو موندلاین ، پدر دانیل لرد، کدی را نوشت که بعد ها تحت عنوان کد هیس [15]یا کد تولید[16] شناخته شد. این کد در سال1930 به ویل اچ هیس ارائه شد  و او درباره ی این کد اظهارداشت: «تقریبا چشمهام ترکید!وقتی این کد رو خوندم! این تمام چیزهایی را که من به دنبال ارائه ش بودم در بر دارد».

این کد در31مارچ 1930 بوسیله ی هیئت مدیره انجمن تولید کنندگان و توزیع کنندگان فیلم به طور رسمی به تصویب رسید.این نسخه ی اصلی به عنوان کد هیس مشهور شد ولی نسخه های بعدی اش کد تولید نام گرفتند.

کد تولید سه اصل کلی را بر میشمرد:

1-هیچ تصویری که منجر به کاهش استانداردهای اخلاقی فرد بیننده گردد، نباید ساخته شود.همدردی مخاطبین نباید به سوی طرف گناه کار، جنایت کار، بد یا متخلف کشیده شود.

2-استاندارهای درست زندگی که تنها موضوع درام و سرگرمی باشند قابل ارائه هستند.

3-قوانین خواه طبیعی یا انسانی نباید به سخره گرفته شوند .مخاطب نباید با نقص و شکستن قوانین حس هم دردی کند یا خوب ارتباط بگیرد.

محدودیت های خاصی  که تحت عنوان "کاربردهای ویژه"نوشته شده بودند در زیر شرح داده شده است:

  1. برهنگی و رقص های اغواگرانه ممنوع است
  2. تمسخر دین ممنوع شد و حق نداشتند نمایندگان مذهب را در قالب شخصیت های کمیک یا خائن نشان دهند.
  3. تصویر کردن و توصیف مواد مخدر و مصرف مواد مخدر و استفاده ی غیر قانونی از دارو ممنوع است. همچنین استفاده از لیکور و مشروبات الکلی زمانی که با طرح یا خصوصیات و شخصیت پردازی متناسب نباشد، ممنوع است.
  4. روش های انجام جرم(مانند قاچاق، اتش سوزی یا..)نباید به صراحت ارائه شود.
  5. اشاره کردن به اتهام انحراف جنسی(مانند هم جنس بازی) و بیماری های مقاربتی و تصاویر توصیف کننده زایمان ممنوع است.
  6. ممنوعیت بخش زبان؛کلمات متنوع و عباراتی که توهین آمیز و تهاجمی باشند، ممنوع هستند
  7. صحنه های قتل باید به طریقی به تصویر کشیده شود که آدمهایی را که میخواهند آن را در زندگی واقعی تقلید کنند از انجام آن دلسرد کند .کشتارهای وحشیانه نباید با جزئیات نمایش داده شوند.
  8. انتقام در زمان مدرن را نمی توان توجیه کرد
  9. تقدس ازدواج و خانه باید تایید شود
  10. تصاویر نباید به گونه ای باشد که القا کند فرمهای کم رابطه ی جنسی قابل قبول است یا چیزی عادی است.
  11. زنا و رابطه جنسی نا مشروع اگرچه گاهی برای طرح، ضروری تشخیص داده شود،نمی تواند صریح و واضح ارائه شود یا توجیه شود و قرار نیست به عنوان یک گزینه ی جذاب ارائه شود.
  12. توصیف ازدواج افراد سفید پوست با افرادی از نژادهای دیگر ممنوع است
  13. صحنه های عاشقانه و شورانگیززمانی که نیاز ضروری به مطرح  شدنش درپلان فیلم نیست، نباید توصیف شود.
  14. بوسیدن بیش از حد و شهوانی  ، در کنار هر رفتار دیگری که ممکن است منجر به تحریک  جنسی شود ممنوع است.
  15. باید با پرچم ایالت متحده آمریکا با احترام برخورد شود و مردم و تاریخ بقیه ملل نیز باید منصفانه ارائه شوند.
  16. ابتذال تعریف شده به عنوان: موضوعات سطح پایین، منزجر کننده،ناخوشایند،نه لزوما شرورانه، باید مشمول احکام و دستورات باشد.
  17. مجازات اعدام، "روشهای درجه سوم"، ظلم و ستم به کودکان و حیوانات، فحشا و روسپیگری و عمل جراحی باید با حساسیت های مشابهی به کار گرفته شوند.

 

سران استادیوهای فیلم سازی از این کد رضایت چندانی نداشتند ولی قبول کردن که آن را تحت عنوان قانون صنعت فیلم سازی  بپذیرند.با این حال این قانون به علت نقاط ضعف فراوانی که داشت به تهیه کنندگان استادیوهای فیلم سازی اجازه میداد تا بسیاری از کاربردهایی رو که دفتر هیس برای آن در نظر گرفته بود، نادیده بگیرند. تشدیدرکود اقتصادی و تغییر آداب و رسوم اجتماعی باعث شد استادیوها خوراک مهیج تری را نسبت به محدودیت های کد، تهیه کنند وبه علت فقدان یک نهاد قانونی برای اجرای قوی کد،جلوگیری از آن امکان نداشت.

هیس در سال 1930  کمیته ی ارتباطات استادیو[17] SRCرا بنیان نهاد تا کد سانسور خود را اعمال کند ولی کمیته ارتباطات استادیو هم فاقد هرگونه قابلیت برای اجرای واقعی این کد بود.انتقاد از این سیستم زیاد بود. در سال 1932، چهل گروه مذهبی و آموزشی برای سانسورشیپ فرا خوان دادند.بر خلاف گروه های مذهبی پروتستان که تکه تکه شده بودند،کلیسای کاتولیک اتحاد خود را  در تقاضایش از این صنعت برای به رسمیت شناختن وظیفه اخلاقی اش در برابر مردم حفظ کرد. در سال1934 با تهدید بایکوت فیلم های غیر اخلاقی توسط کاتولیک ها و کاهش ارائه بودجه توسط سرمایه داران کاتولیک مانند آ پی جیانینی از بانک آمریکا همه چیز به پایان رسید .استادیوها تضمین کردن که به طور کامل به اجرای کد تولید در همه ی استادیو ها می پردازند و یک رژیم نسبتا سخت خودسانسوری را برای چندین دهه تحمل کردند.تهدید به تحریم فیلم ها از طرف لژیون کاتولیک نجابت[18] باعث شد انجمن  در سال 1934 اصلاحیه ای بر کد تولید به تصویب کند  و "اداره ی کد تولید"[19] را به ریاست جوزف برین برای کنترل اعمال این کدها بر فیلم ها تاسیس کند. همه ی فیلم هایی که بعد از اول ژوئن سال 1934 ساخته شدند بدون گرفتن گواهی نامه ی تایید این نهاد اجازه ی انتشار نداشتند.این جریان برای حدود 30 سال ادامه داشت و تمامی فیلم هایی که در ایالت متحده ی آمریکا بوسیله ی استادیو های بزرگ در طی این سالها ساخته و منتشر میشدند به این کد پایبند بودند. اعمال کد تولید باعث شد بسیاری از هیئت های محلی سانسور منحل شوند.ریاست برین بر این نهادکه تا زمان بازنشستگی اش در سال 1954 ادامه داشت با اجرای سفت وسخت کد تولید همراه بود.قدرت برین برای تغییر متون سناریو ها و صحنه ها خیلی از نویسندگان، کارگردانان و مغول های هالیوود را عصبانی کرده بود.

کد تولید بوسیله ی دولت فدرال یا نهادهای حکومتی در شهر بوجود نیامد. هیچ نظارت دولتی بر اجرای این کد وجود نداشت.در واقع استادیوهای هالیوود این کد را تنظیم کردند تا از تصویب قانون فدرال سانسور جلوگیری کنند.به عبارت دیگر ترجیح دادن به جای سانسور دولتی خودشان ، تولیداتشان را سانسور کنند.

اداره کد تولید دو دفتر داشت؛یکی در هالیوود و دیگری در شهر نیویورک.فیلم هایی که در دفتر نیویورک تایید میشدند شماره ی گواهی نامه ای میگرفتند که با صفر آغاز میشد.

اولین نمونه ی بزرگ سانسور تحت نظر کد تولید در سال 1934 برای فیلم "تارزان و  جفتش"[20] اعمال شد که در آن صحنه ی کوتاهی از برهنگی مائورین اُ سولیوان بود که بدون نگاتیو اصلی فیلم ویرایش شد.مورد مشهور دیگر اجرای این قانون در سال1943 برای فیلم یاغی غربی[21] بود که توسط هوارد هیوجز تهیه شده بود.فیلم  گواهی تایید نگرفت و سالها در سینماها نمایش داده نشد. با این حال بعضی از فیلم هایی که خارج از جریان اصلی استادیوها در آن زمان ساخته شدند (مانند فیلم  عروس کودک در 1938 ) ، قراردادهای کد را به سخره گرفتند.

در سال 1952،در مورد مربوط به جوزف بورستین  در مقابل ویلسون ، دادگاه عالی آمریکا به اتفاق آراء رای خود در سال 1915 را رد کرد و مقرر شد فیلم ها نیزتحت  متمم اول قانون اساسی یا همان حفاظت از حق آزادی بیان قرار بگیرند.به طوری که هیئت ایالتی اداره کنندگان نیویورک نمی توانستند فیلم کوتاه "معجزه" را که گلچین شده ای از فیلم  L’Amore  در سال 1948 ساخته ی روبرتو روسلینی بود، منع کنند.توزیع کننده ی فیلم جوزف بوریستون این فیلم را در دهه 1950 در آمریکا پخش کرد و به خاطر ارتباطش با فیلم روسلینی این تغییر جهت در تصمیم گیری دادگاه عالی آمریکا تحت عنوان " معجزه تصمیم " مشهور شد شد .این حکم دادگاه عالی آمریکا که حکم قبلی را بی اثر کرده بود،به نوبه ی خود باعث کاهش نگرانی از نظارتهای دولتی شد که کد تولید را تصدیق میکردند. بدین ترتیب قدرت  اداره ی کد تولید تا حد زیادی کاهش یافت.در 1954 جوزف برین بازنشسته شد و جفری شارلوک به جای او به  عنوان رئیس اداره ی کد تولید منصوب شد.

پایان دوران کد

 بیلی وایلدر فیلم "بعضی ها آن را داغ دوست دارند" را در سال 1959 و آلفرد هیچکاک فیلم سایکو را در سال 1960 بدون مجوز اداره تولید کد منتشر کردند که هر دو این فیلم به خاطر تمی که داشتند پر فروش شدند و این نشانه ی ضعیف شدن اقتدار کد ها بود.

ورود تلوزیون به منازل مردم، مشکل جدیدی برای نمایش دهندگان فیلم هابود، چرا که بینندگان اکنون می توانستند در خانه بمانند و چیزهایی را تماشا کنند که قبلا برای دیدنشان باید به سینما میرفتند.به همین خاطر تهیه کنندگان سینما روش های متنوعی را پیاده کردند تا از تلوزیون متمایز شوند و کارهایی را انجام دادند که در تلوزیون نمی شد انجام داد.برای مثال نسبت سنتی فیلم هایشان را از 4:3 به 9 :16 و حتی  2.25:1 تغییر دادند.همچنین به خود این حق را دادن که محتوای شهوانی و تحریک کننده ی فیلم هایشان را بیشترکنند.

در اوایل سال های 1960 فیلم های انگلیسی مانند قربانی و طعمی از عسل (هر دو محصول سال1961 ) و پسران چرمی ( سال1963) تعبیر جسورانه و اجتماعی درباره ی نقش های جنسیتی و همجنسگرا هراسی ارائه کردند که آشکارا  نقص کد تولید بود.هنوز هم این فیلم ها در آمریکا منتشر میشوند.قوانین هم جنسبازان در آمریکا، حقوق مدنی و حرکتهای اجتماعی جوانان، باعث ارزیابی مجدد توصیف موضوعاتی چون نژاد طبقه، جنسیت و تمایلات جنسی شد که پیش از این توسط کد ممنوع شده بودند.

در 1964 فیلم  Pawnbroker به کارگردانی سیدنی لومت به خاطر دو صحنه ی خلاف اخلاقی که داشت رد شد ،با این حال تولید کنندگان فیلم این امکان را فراهم آوردند که فیلم بدون کد تولید  و گواهینامه تایید  اداره کد تولید نیویورک ، بدون کات خوردن منتشر شود.تهیه کنندگان همچینین برای تجدید نظر در رای انجمن تهیه کنندگان تصاویر متحرک آمریکا، تقاضای تجدید نظر کردند.

به تدریج تا سال 1966 قابلیت اجرای کد تولید تقریبا غیر ممکن شد .

در سال 1967 دادگاه عالی آمریکا  تعداد زیادی از تصمیمات محلی و قوانین ایالتی در باره ی محدود کردن محتوای پرنوگرافیک  را ابطال کرد.در طی 13ماه از می 1967تا ژوئن 1968 دادگاه وارن[22] 27 تصمیم به نفع پرنوگرافی بیشتر ارائه کرد.این تصمیمات سیلی از پرنوگرافی را روانه ی بازار کرد ، به طوری که مسئولین محلی نمی توانستند جلو آن را بگیرند.

در سال 1965 بهترین فیلم سال، یک فیلم خانوادگی به نام  "صدای موزیک"[23]بود که تا به امروز میلیون ها نفر از مشاهده ی آن لذت برده اند. ولی در سال 1969 بهرین فیلم سال "کابوی نیمه شب" بود، فیلمی افسرده کننده و پرنوگرافیک که مدتهاست به دست فراموشی سپرده شده است.

هالیوود پیام را دریافت کرد.در اول نوامبر 1968،کد تولید به طور رسمی با اولین نسخه ی "سیستم طبقه بندی فیلم "انجمن تصاویر متحرک آمریکا[24]  جایگزین شد.این طبقه بندی رتبه بندی خاصی را برای فیلم ها بر اساس محتوایشان و روشی که برای بیان آن محتوا داشتند ارائه داد.این طبقه بندی ها هشدارهای احتیاطی برای پدر و مادرها هستند و شامل موارد زیر اند:

G: مخاطب عام[25]                               

PG: با هدایت پدر و مادر پیشنهاد شود[26]

PG-13: به پدر و مادر قویا هشدار داده شده[27]  

R:محدودشده[28]

NC-17: هیچ 17ساله و زیر17سالی  اجازه ندارد ببیند[29]

اگر چه انجمن تصاویر متحرک به صدور شماره و گواهی  برای همه ی فیلم ها ادامه میدهد و هر کدام را در یک طبقه رتبه بندی میکند و مهر و شماره ی گواهی نامه اش هنوز در پایان فیلم ها برای اعتبار نمایش داده میشود،با این حال این شماره صرفا نشان میدهد که فیلم تو سط  این انجمن دیده شده و  رتبه بندی آن را دریافت کرده است .  این انجمن کنترل و  نظارتی بر چیستیِ محتوای فیلم ها از نظر اخلاقی ندارد.

 

منابع:

http://censorshipinamerica.com/

http://www.digitalhistory.uh.edu/

http://www.pictureshowman.com/

http://www.mpaa.org/

http://en.wikipedia.org/wiki/Will_H._Hays

http://www.conservapedia.com/Motion_Picture_Production_Code



[1]  Maine

[2] Orbach, Barak. “Prizefighting and the Birth of Movie Censorship”.

[3] The National Board of Censorship

[4] The National Board of Review

[5] Mutual Film Corporation v. Industrial Commission of Ohio

[6] اولین متمم قانون اساسی آمریکا بیان میکرد که کنگره نمی تواند  هیچ قانونی را درباره ی ...آزادی بیان و مطبوعات و حق تجمع صلح طلبانه مردم و اعتراض به دولت برای جبران نارضایتی وضع کند.به طور کلی متمم اول قانون اساسی برای جلوگیری از اعمال سانسور دولتی وضع شد.با این حال خیلی اوقات دولت آمریکا سخنرانی های مذهبی و سیاسی را سانسور میکند.

[7] motion picture producers and distributors of America   

این انجمن در سال 1945 به انجمن تصاویر متحرک آمریکا motion picture association of America "mpaa" تغییر نام داد.

[8] William H. Hays

[9] Virginia Rappe

[10] Roscoe Arbuckle , "Fatty"

[11] self-censorship

[12] Martin Quigley

[13] Chicago-based motion picture trade newspaper

[14] Father Daniel Lord

[15] hays code

[16] production code

[17] Studio relations committee

[18] Catholic Legion of Decency

[19]  the Production Code Administration Office

[20] Tarzan and His Mate

[21]  western The Outlaw-produced by Howard Hughes

[22] Warren Court

[23] Music sound

[24] Motion picture association

[25]  General audience

[26]  Parental guidance suggested

[27]  Parents strongly cautioned

[28]  Restricted

[29]  No one 17 and under Admitted



نقل مطالب پایگاه سینما انقلاب، بدون ذکر منبع غیرمجاز است.

دیدگاه ها

1 دیدگاه برای این مطلب تایید شده است.
  • alizade
    0 0
    سلام و تشکر از مقاله خوب شما.لطفا در سوتیترتان تصحیح بفرمائید: \\\"حجمه\\\" غلط است و صحیحش \\\"هجمه\\\" است.